كاش، فراموش نمی كرديم، كاش می دانستيم كه از كجا آمده ايم، كاش...
كاش، فراموش نمی كرديم، كاش می دانستيم كه از كجا آمده ايم، كاش...
آری، اگر آدمی، قدر دل مهرپرور خود را بداند، اگر عشق خدايی را بشناسد، آنگاه، به سان نماينده عشق خدا بر زمين، مايه خيری می شود، الگوی مهری می شود، آری، خليفهای می شود، كه عرش و دهر، همه آرزوی او بودن می كنند، آن زمان است كه سجده فرشتگان به پای انسان، ارزشمند می گردد، و از آن سجده گاه، نوری فرازمينی، زمينيان را در بر می گيرد، و راهی به سوی عشق، نمايان می گردد...
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم مرداد ۱۳۸۵ ساعت 5:42 توسط سید رضاموسوی
|